جهان آزاد

صبح دیروز در حالی مراسم تودیع و معارفه تقی پور و نیکزاد بعنوان وزیر ارتباطات و فن آوری برگزار شد که تقی پور حاضر به حضور در این مراسم نشد.

درست که عدم حضور وی در بالاترین سطح تودیع و معارفه مسئولین کشوری سوال بر انگیز بوده و هدف خود او هم غیر از این نبوده است که در ذهن جامعه علامت سوالی را ایجاد کند ولی آیا انجام چنین رفتاری که متاسفانه در حال باب شدن در تمام سطوح مدیریت کشور است در شان یک وزیر می باشد؟

این یک اصل مدیریتی است که تا کسی به سمتی احساس تعلق نکند و رسما مسئولیت به او محول نشود به دلیل بی انگیزی و دانستن این که سمتش به او تعلق ندارد هرگز کارایی مناسبی را در اداره امور بروز نخواهد داد و دقیقا نقطه منفی موجود در واگذاری مسئولیت ها به سرپرست در همین نکته روحی نهفته است.

درست که این مردم معصومانه با تمام محرومیت های ناشی از سوء مدیریت تبعیض آلود مدعیان دولتی کنار آمده اند و در حالیکه می بینند و می فهمند اما حرمت می گذارند و بزرگ منشانه سکوت را پیشه می کنند تا چوب لای چرخ مدعیان نگذارند اما چه کسی جز بی خیالان  می تواند فریاد چنین انسان هایی را در گوشه ای از ایران اسلامی بشنود و داغشان را ببیند و به راحتی به آنها پشت کند؟

نصوری، مدیرعامل منطقه ویژه اقتصادی پارس و قاسمی وزیر نفت کشور به تازگی در نشستی مشترک قول و قرارهایی را به یکدیگر داده اند که به ظاهر اقداماتی مفید و شایسته برای استان به نظر می رسد.

انگار تعریف وقوع بحران در جای جای این کشور فرق می کند که وقتی در مازندران گاز قطع شده و یا در ورزقان زلزله می آید شخص رییس جمهور سر صحنه حاضر می شود و دستورات اکید صادر می کند ولی وقتی در دشتستان سیل می آید به حضور مسئولین درجه چندم کشوری برای تهیه گزارش های بی حاصل اکتفا می گردد.

شاید کسی گمان هم نمی کرد که روزی برسد که احمدی نژاد رئیس دفتر خود را اندکی از خود دور سازد و یا حاضر شود که وی را از سمت پرهیاهویش برکنار نماید.

امروزه کمتر کسی را می توان پیدا کرد که اهل تفکر باشد،اهل قلم هم باشد به پیرامون خود نیز توجه داشته باشد اما شور و اشتیاق سخن گفتن در مورد اندیشه های خود را نداشته باشد.در واقع این جزء ذات آدمی است که دوست دارد عده ای بنیشینند و به حرف هایش گوش دهند و پیرامون نظراتش بحث کنند.این قاعده همواره در ارتباط با همه از پیامبران آسمانی تا اشخاص دارای روح های شیطانی مجرا بوده است.

این روزها صحبت از حضور یا عدم حضور چهره های بسیاری در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده مطرح است.
در حالی که این اشخاص در صدد بازخورد واکنش جامعه نسبت به شنیدن نامشان بوده و هم به نوعی می خواهند سطح سیاسی خود را در مهمترین اتفاق سیاسی کشور بالا نگه دارند و از همه آن ها شاید به تعداد انگشتان دست نیز به رئیس جمهور شدن نمی اندیشند اما مسئله ای وجود دارد که باید با دقت و کنجکاوی بیشتری به آن پرداخت.

سوالی که همچنان  در ارتباط اقدام اخیر مجلس وجود دارد این است که اگر احمدی نژاد در مجلس حضور می یافت در پاسخ نمایندگان چه مطالبی را می توانست بیان کند  و اگر توضیحات او باعث قانع شدن نمایندگان و مردم نمی شد چه تدبیری برای تنبیه مسبب این شرایط می بایست اندیشیده می شود؟

بیمارستان 200 تخت خوابه بوشهر بالاخره افتتاح شد.آن هم در شرایطی که همه از آن قطع امید کرده بودند و همگان با هر بار عبور از خیابان روبروی آن آهی از حسرت می کشیدند.

اما دولت نشان داد که اگر بخواهد می تواند بهره برداری از چنین پروژه های ارزشمندی را با سرعتی مورد قبول به سرانجام برساند تا هم موجب خوشنودی مردمی شود که 7 سال پیش به همین علت به او رای دادند و با حسن اعتماد همچنان امید خود را به فعالیت های مردمی این دولت حفظ کردند تا اینک شاهد نتیجه گیری از این اعتماد به جای خود باشند.

چندی پیش در همین وبلاگ مقاله ای با عنوان «بی ثباتی مدیریتی در استان» درج شد که در آن به تغییرات فراوان و بی حد و حصر مدیریتی در بوشهر اشاره گردید و دلایل آن بررسی شد.امروز هم شاهد هستیم که سیل دیگری از تغییرات در حال شست و شوی همه آن میراثی است که سلف های حسنوند از خود بر جای نهاده و البته کاری هم به جایی نبرده بودند.

شاید فعالیت های هیچ نهادی به اندازه شهرداری برای مردم ملموس نباشد و آنقدر که همه ما در طول روز و زندگی خود با مسائل شهری سر و کار داریم با هیچ دستگاه دیگری آشنایی نداشته باشیم.

از خانه هایی که در آن می نشینیم تا کوچه ها و پیاده رو هایی که در آن قدم می زنیم و خیابان هایی که با ماشین های خود از آن عبور می کنیم تا تفریحگاه ها،تمیزی شهر و زیبایی محیط اطرافمان و ... همه و همه وابستگی  بی چون و چرایی با فعالیت شهرداری شهرمان دارد.

همه می دانند که دیگر مثل گذشته ها که تمام اولاد آدم همراه با زن و فرزندانش در خانه پدری زیر یک سقف زندگی می کردند و در کنار هم خوش و خرم بودند نیست و مستقل شدن در آن ایام به مفهوم امروزی چندان معنایی نداشت.

دیدار رئیس جمهور از زندان اوین که دارای مهمترین بند زندانیان سیاسی کشور است در مدت اخیر به یکی از مسائل خبرساز تبدیل شده و علت آنهم اینست که احمدی نژاد اولین رئیس جمهوری است که در تاریخ جمهوری اسلامی ایران قصد چنین کاری را دارد.

رهبر معظم انقلاب در این ایام میهمان مردم خراسان شمالی هستند و در طی حضور خود در این خطه از کشور عزیزمان دیدارها و سخنرانی هایی را خواهند داشت که از نظر سیاسی، چه داخلی و چه خارجی، بسیار حائز اهمیت خواهد بود.

اگر یک مقاله نویس می نشیند و مطلبی می نویسد و سایت های خبری هم آنرا پوشش می دهند، تنها دلیلش این نیست که رسانه ها بدنبال پر کردن صفحات خود می گردند و یا اینکه آن مقاله نویس آنقدر وقت اضافه داشته و بیکار بوده که نشسته و یک چیزی را نوشته تا مردم بخوانند و زیر مطلبش نظری بگذارند و مخاطبین آن مقاله هم ببینند که نامشان در سایت آمده و خوشحال شوند.

استان فارس که شاید چند روز از اتصالش به آبهای خلیج فارس نگذشته باشد و هنوز هم این اتفاق رسمی نشده، ناگهان از قول آیت الله ایمانی بعنوان« فرزند برومند خلیج فارس» طرف خطاب قرار گرفته که شاید موجب سرور هم ولایتی های ایشان شود اما مسلما حیرت همگان و بخصوص مردم استان بوشهر را بهراه داشته است.

مسئولیت در جمهوری اسلامی ایران مبتنی بر پاسخگو بودن است و این از جمله معیارهای اصیل مدیریت در نظام ما است که سال ها است بر روی آن تاکید ویژه می شود.

چندی است که در استان بوشهر بمقدار فروان شاهد تغییر و تحولات مدیریتی در سطح های مختلف هستیم.از مدیریت ارشد استان گرفته تا اطرافیان و کارمندان استانداری تا شهرداری و فرماندری ها و بسیاری جاهای دیگر که نام بردن تمام آنها آدمی را از نفس می اندازد.

جنگ حتی می تواند مشروع هم باشد. شاخصه تاریخ بشریت جنگ، نسل کشی و تنفر و انزجار است و قرن بیستم شاهد ظهور دو جنگ بین المللی به قصد سلطه جهانی و همچنین ظهور یک اخلاق عمومی بین المللی است. اما از هیتلر تا میلوسویچ، و از آنجمله عیدی امین دادا (اوگاندا) و پل پت (کامبوج) یا صدام حسین، فقط اندکی از جنایتکاران بزرگ با اتهامات رسمی و مشخص محاکمه شده اند. از 1872، یک طرح جهت ایجاد یک نهاد حقوقی بین المللی تهیه شده بود. از زمان محاکمات نورمبورگ و توکیو، که توسط فاتحان تحمیل و پایان بخش جنگ دوم جهانی بود، جامعه بین المللی در تلاش برای تعیین حدود میان آنچه که در یک جنگ پذیرفتنی است و آنچه که غیر قابل قبول است می باشد. مجموع عمومی سازمان ملل متحد، در اعلامیه شماره 260 مورخ 9 دسامبر 1948 از کمیسیون حقوق بین الملل خواست ‹‹ بررسی کند که آیا ایجاد یک رکن قضایی بین المللی برای محاکمه اشخاص متهم به نسل کشی امری مناسب و ممکن می باشد ».